Mehmet Sait ULUÇAY

ADAM

Yalnızlığına ağlardı her gece

Unutmuştu sanki gülmeyi adam.

Bir çift göz salmıştı onu belaya

Ondan öğrenmişti sevmeyi adam.

Şiir kadar güzel, narin ve ince

Esiriyim onun diyordu adam.

Geceleri düşlerine girince

Tadılmamış hazlar duyardı adam.

Ay’ın şavkı havuzlara düşünce

Yudum yudum efkar içerdi adam.

Gurbet hüznü gözlerine çökünce

Talihine isyan ederdi adam.

Yad eller alınca sevdiği kızı

Anlamsız hayata gücendi adam.

İçinde büyürdü ince bir sızı

Hüznün sahilinde tükendi adam.

Bir gece yarısı dar bir sokağın

Loş karanlığında can verdi adam.

Bedeli ödenmiş kara sevdanın

Mağduruydu belli zavallı adam.

Dört omuz üstünde kurulan tahta

Bir anlık saltanat yaşadı adam.

Bu yetik şehirde sokaklar yasta

Aşkın mihnetinden kurtuldu adam.