ömriye karataş

ZİZİMİN ZİNDANI

ZİZİMİN ZİNDANI

zindandan gül hareleri uzatıyor zizim

kimse öz yurdunda peygamber değil ey zindanlar

şiraz şarabıyla mest

tılsımlı gömleği ile zindan içimizde

ah cem ne zaman biter bu hasretlik

biz bu ölgün şehirlerde

tanrının boynu bükük kulu olmayı öğrenemedik

sürgün hükümler verilmiş katlimize

gemiler kayıp söz zindana güleç

yaldızlı yelkenler bekliyor sanıyorsunuz bizi

dönmez franca bahçelerine gidenler

şiraz şarabı ile biter bir gün hasretlik

günahlar çıkardım

savaş tanrılarına kaçtım

kuzu postuna oturmuş kurtlardan hesaplaş haydi

gül döşenmiş zamanın külden kanatlarıyla

kelleyi koltuğa alan yaşamlarda

biz gurbeti aşkta aldatılmış bakireler saydık

ezik bir yakarış zindandır insana

ilk selam kelam ve iyiliği

ozanların diline türkü saydık

yürü be beyazıt yürü git

kalmaz sana da bu devranın saltanatı

öpüyorum zindanlardan zizimin zifiri karanlığını

mimoza çiçeklerinin çığırtan sarılarından

sana yeni zindanlar gönderiyorum gönül

franca bahçelerinde zindanlara mihman

beni yenile

yeniden zifir zindanlarda ey hayat