Menü



Türkiye Yazarlar Birliği Adıyaman Şubesi

Mehmet Sait Uluçay

GÜNEŞE AZ KALDI

Hüznün gözyaşını döken bulutlar 
Asılı kaldı eşiğimizde. 
Gülümsemeyi unutmuş dudaklar 
Zulmün zemherisini yaşar 
En onulmaz korkular titreşir yüreğimizde. 

Mevsimler mi değişti 
Yaprakları neden karadır ağaçların. 
Oyun mu oynuyor bize yoksa bahar 
Ölümün aydınlık yüzüne gülümseyen 
Cıvan gibi oğullar 
Çatal yürekliler 
Kurbanı oldular yeşermeyen baharın. 

Çeçenistan’da kalmış bir yanım 
bir yanım Kırım’da 
Kosova’da, Bosna’da, Hersek’te 
Akan kan benim kanım. 
Denizler akıyor gözlerimden 
Denizler boşalıyor damarlarımdan 
Musul’da, Kerkük’te inleyen 
Yaralı bir ceylanım. 

Neden türkülerimiz acılı 
Umutla kanlı bıçaklı 
Neden kanatları kırık her kuşun. 
Nedir yüreğinde büyüttüğü kin 
Eli silahlı 
El kadar Filistinli çocuğun. 

Ey acılara demir atmış gemiler 
Ey pusuya yatmış kabuslu geceler 
Güneşi avuçlamak için doğurmaktadır bebekleri 
Yüreklerinde kin büyüten anneler. 

Kış tünemiş talihimize 
Sıcak bir bahar bekler yüreğimizdeki ayaz. 
Ağlama 
Ağlama ey gün görmemiş 
İçimde yetim büyüyen çocuk 
Güneşe az kaldı 
Dayan, dayan biraz.